معشوق من

به کدام محکمه و دادگاه شکايت عاشق کشي ات را ببرم که قاضيانش همه همچون تو کافرند....کافر عشق

و شکايتم حکايت است به گوششان.

و چون اجراي حکم طلب مي کنم مرا به زندان غم تو مي اندازند.

کداميک را به وکالت دلم بگيرم :مجنون ليلي را يا خسرو شيرين را يا فرهاد شيرين را و يا......

مگر نه اينکه وکلاي عشق همينانند.پس  چرا محکمه هيچ يک را پذيرا نيست.

و چون وکيلي نباشد درخت بلند بيد عشقم که سر به آسمان ساييده مي لرزد.

زبان گفتار گرفتار سيل کلمات مي شود و قاضي کلام افکارم را با تيغ کلامش قطع مي کند و مي گويد :

راي دادگاه :حبس ابد

حال در گوشه زندان غمت سالهاست که معصومانه مي گريم.

زندان بان تو که اشک هايم را ديده اي مرا رها کن از اين بند.

توکه بي خوابي هايم را ديده اي مرا رها کن.

حد اقل با صداي خسته ام بسرا سرود سرد سالهاي سياه ام را.

ولي :

کجاست و که شنيده ترانه اي که زنداني و زندان بان همزمان زمزمه مي کنند؟

نویسنده : عارف

 بهار دل

 سیه چشم و سیه ابرو ٬ سیه مویی            سیه بختم ٬ سیه رویم ٬ ندارم آبرویی

 

**یک نکته ای هست که توی هر پستی که شعر فرستادم باید بگم اینه که من نه شاعرم ...نه ادعای شعر و شاعری دارم و نه توانایی شاعری رو.ولی گاهی اوقات خیال یک نویسنده(البته یک نویسنده آماتور مثل من) در قالب یک غزل چند بیتی  بهتر جواب می ده تا نوشتن چندین صفحه . چون حداقل خسته کننده نیست. 

لینک شعر ( آن روز) به صورت عکس با فونت نستعلیق

شاعر : عارف     

راه دل

        آن که گوید که رهم عاقبتش پیدا نیست           کور است ور نه کو آنکه دلش شیدا نیست

  آن بنده محتاج دروغ است که گوید               مرا در دل و جان وصل تو تمنا نیست

         آن چشمه خشکیده سرای دل                       هیهات کند که این صحراست و سرا نیست

        آن شاگرد که مغرور شد از آموختن               پیش استاد چاره اش جز به یک قفا نیست

       این وصف که شنیدی وصف تنهایان بود         دل من هیچ دمی با ذکر دوست تنها نیست

 گرچه نفس زندگی ام از پی هوا گیرم             لیک هیچم بندگی و طاعت هوا نیست

این منزل ویران که هر دم فرو ریختنیست       خواب چشمم ببرد که درش وفا نیست

       آب این چشمه عمر به هدر رفت ! عارف         پی آن درختی ببرش که در این دنیا نیست

**من تلاشم رو کردم که بتونم به نظم حرف دلم یا دلی رو بزنم . اگر این شعر رو میپسندید تقدیمش میکنم به شما به عنوان هدیه سال نو (البته مثل همیشه با تاخیر!)  اگر هم آماتور و پر از اشکال میبینید بگذارید پای اینکه من شاعر نیستم و ادعای شعر و شاعری هم ندارم ولی دوست دارم شعر بگم.

شاعر:عارف

مرگ پشت در بسته اتاقم ایستاده و من در اتاق دست به قلمم و مینویسم و با قلم ذهنم مینویسم و با پاکن دلم پاک میکنم.

گاهی کتابی میخوانم و ساعت گرد ثانیه گرد میشود و خورشید به قهر میرود تا بمانم در ظلمت و وقتی که دست از آن کتاب برمیکشم و به سراغ کتاب دیگر میروم خورشید به آرامی به نشانه صلح از پنجره سرک میکشد.

(نقاشی سهراب سپهری)

زمان میگذرد ..به تندی پلک زدنم و به شتاب امواج و من در اعماق دریای زمانم و خبر از امواج سطح دریا ندارم.(آنجا همه چیز آرام است.)

زمان گذشته را مثل کاغذی مچاله میکند و من لابه لای کاغذ های مچاله شده میگردم.

گاهی کاغذی را از نوشته سیاه میکنم و لابه لای کاغذ های سفید(!) قبلی میگذارم و بی اختیار چشمم به در میافتد .

چشمانم در جستجوی آن کاغذ سیاه برمیگردند و دستانم با لرز آن را پاره میکنند و نه مچاله...دستانم از مچاله اش هم میترسند.

به پنجره خیره میشوم.

پنجره ام صاحب خورشید غروب است و هر عصر چشمانم را به میهمانی میخواند و من هر عصر منتظر خورشید غروب خودمم.

(نقاشی سهراب سپهری)

گوشه اتاق و نزیک در لباس بلند سفیدی در انتظار من است.

پشت در مرگ گاهی با مشت گره کرده به در میکوبد تا بیدار بمانم و کنجکاوی قلبم را به گروگان میگیرد تا ببینم که پشت در چیست و کیست.

....و حالا ساعت مقابل دیده گانم ایستاده است ودیگر تیک تاک نمی کند .اتاق دارد تاریک میشود ولی میدانم که نه باطری ساعت دیواری آونگ دار تمام شده و نه شعله چراغ دستی یادگار مادربزرگم.

بلکه این شعله سیاه زندگی من است که دارد خاموش میشود.

با اشتیاق ولی از روی ترس و لرز به کنار در میروم.لباس سیاه دود چراغ گرفته را با آن لباس بلند سفید عوض میکنم و میدانم زمانش رسیده است.

قبل از اینکه مرگ در را به رویم باز کند من پیش دستی میکنم.........

.....و اشک چشمانم را پر میکند تا آنچه را که تحملش را ندارم نبینم .

حس نابینایی را دارم که سالهاست ندیده واکنون می بیند.

میگریم چون به یاد آوردم..... که بودم و میترسم چون...میدانم که الان که هستم.

و بیست سال از آن زمان میگذرد.

 

 چشمانم را بنگر : در چشمانم عکس کبوتر سفیدیست که بر بام هیچ خانه ی دلی پا نگذاشته الا  خانه ی دل تو..

سفیدی موهایم را نشان پاکی ام بدان و سیاهی جامه ام را نشان عزاداری ام. حال بدان موی سپیدم به خاطرعزاست و این دو آن زمان حاصل شدند که باد صبا سخن از تو آورد.

چشم هایم را ببین ..به اشکهایم بنگر ...وسعت اشکهایم به وسعت توست و به وسعت دریاهای خروشانت.

سینه ام را بگشا و آتش فراغ درونم ببین که چگونه میسوزاندم و بدان که خورشید آسمانت همی وامدار آتش درون من است.

وبدان که سالها در فراغ توبا همین اشک ها آتش درونم را خاموش ساخته ام.

و بدان که میدانم عاقبت پرده بر افتد به سر راز نهانش.

**به دلیل اینکه سرعت لود شدن وبلاگ بالا باشد مجبورم بعضی عکس ها را مثل این عکس که خودم با توجه به  این موضوع  ترکیب بندی کردم  به صورت لینک برای شما بگذارم.

این عکس زیبا را میتونید از این اینجا مشاهده کنید.

نویسنده : عارف

من اینجا هستم ....درست در مرکز زمین با دست های خالی و لرزان و پاها ی برهنه و غبار آلود و حنجره ی ای خشک شده که از بی آبی توان فریاد زدن نمیدهد. با لباس هایی سفید ولی پاره که از درد و فریاد من تار و پود از هم گسسته اند. دیگر حتی صدای فریاد خودم را نمیشنوم. چشمهایم از دلتنگی دیدن هر آنچه غیر از صحرا به سوزش آمده. دیگر اشکی نمانده که همه ی آتش های وجودم را با آن خاموش کنم.

از ناتوانی و عجز بر خاکهای کویر زانو میزنم و مثل همیشه داد میزنم ... کجایی؟

نمیدانم که چه حسی است که هرگاه صدایت میکنم حس میکنم که خاک کویر نمناک است. هنوز هم آن یک قطره ی سرد روی گونه های داغ و آفتاب زده ام جمع میشود.ولی خودت میدانی که سالهاست نتوانسته ام گریه کنم. آخرین باری را که گریه کردم را یاد دارم ....

درست اولین باری بود که تو من را راندی و به کویر فرستادی و من از فراغ تو گریه میکردم.

راه را به کمک ستاره های آسمانت در شبهای سرد کویر پیدا میکنم و به یادت تا صبح چشمانم را از خواب محروم میکنم و به تو فکر میکنم........

بگو چشمه ی امیدی که تو حاکم آنی کجاست.....؟

شاید هنوز بین من وتو پرده ها باشد که فقط با همین دست های خالی و خاکی متوانم آنها را کنار بزنم تا چشمم از دیدنت لبریز شود.

و بدان که تنها میپرستم تو را .....آری تنهایم تنها همچون تو که مثل من یکی هستی و تنها.

دیگر فرصت نوشتن نیست چرا که شب تمام شده و خورشید کویر در افق پیداست.

آری شبم با این افکار تمام شد و من باید باز رد پاهای خودم را روی خاک داغ کویر هجرتت دنبال کنم.

نویسنده : عارف

سال نو مبارک

نمي‌پرسي ز من پيش از تو اي غم         چه کس در خلوت دل آشيان داشت؟
چه کس بود و چرا رفت و کجا رفت؟       چه جايي بهتر از اينجا نشان داشت؟

شاعر:نمیدانم از کیست.

ادامه پست روشنايي شبهاي من.....

آفتاب از سرلطف با گيسوان طلايي اش بالامي آيد و همه ي پليدي ها به احترام رخسار روشنش به كنارميروند.از پنجره كلبه روزنه اي مي يابد تا سلامي گرم از روز را به من برساند.چشم باز ميكنم . كاغذ نقش شده به مهتاب را لابه لاي دفتري كه پرشده از مهتاب هاي شبانه ميگذارم تاروز شمار شبهايم روز تازه را ثبت كند.بعد هم براي اينكه بعد از خواب سنگين سرم گيج نره واز خود بي خود نشم كنج اتاق خلوت ميكنم تااطرافم رو زير نظر بگيرم اون وسط تلوزيون مثل هميشه روشنه .انگار با اين همه سر وصداش هيچوقت نفهميدم كه روشنه وبايد خاموشش كنم.انگار اين يكي توي عالم من زيادي و جايي براي دركش ندارم در حال اخبار گفتنه.از اين ور جهان تا اون ور جهان را زير ورو ميكنه و از يه موضوع به موضوع ديگه واز يه شاخه به شاخه ي ديگه مي پره تصاوير رو يكي بعد از ديگري عوض ميكنه.و من فقط با چشم نگاهش ميكنم و فكرم جاي ديكري است بعد هم چشمام خسته ميشه و چشم ازش بر ميدارم چشمم به گربه اي ميفته كه طبق عادتش روي دو دست خودش دراز كشيده وبا چشم هاي خواب آلودش داره من رو نگاه ميكنه. انگار داره با زبون بي زبوني ازم ميپرسه چته؟چرا اينقدر مي لرزي . بعد واسه اينكه گربه بيش از اين سوال پيچم نكنه چشم ازش بر ميدارم ......نگاهم رو دنبال ميكنم چشمم به كت سياهي مي افته كه همدم درد دلام زير بارون اشكهام بوده ...و ديشب بعد از قدم زدن زير بارون خيس شده بود و آويزونش كرده بودم كنار پنجره كه خشك بشه.الان ديگه كاملا خشك شده بود انگار خودش هم داشت همين حرف رو بهم ميزد انگار بهم مي گفت بريم بيرون من ديگه كاملا خشك شدم...بريم كنار درياچه ...زير آسمون...بشينيم زير سايه يه درخت پير...و توي راه برگشت هم مثل هميشه بارون بياد ومن روي شونه هات احساس سنگيني كنم. واسه اينكه خودم رو از التماس هاش رها كنم به آرومي چشم ازش برميدارم.باز به دنبال يه چيز ديگه كه نميدونم چيه...نگاهم رو دنبال ميكنم.چشمم به كفشهاي كهنه اي مي افته كه رفيق پرسه هام توي تنهايي بوده وكناردرطوري كنار هم جفت شدند كه انگار مي گن بلند شو بريم رفيق ...بلند شو تا بغضت نتركيده...واسه اينكه زحمتي به تن خسته ام ندم كاسه ي چشمام رو حركت ميدم ...كه نگام به در چوبي مي افته كه بخاطر اينكه قفلش خرابه نيمه باز مونده وانگار منتظر كسيه كه وارد بشه.كسي كه معلوم نيست كيه و كي مياد و اينكه ميدونم هيچ موقع ديگه بسته نميشه...

صداي هيجان مردمي كه پشت در و توي اون جاده ي خاكي نمناك هر كدوم دنبال يه كسي يا چيزي هستند از لابه لاي در به گوشم ميرسه.من هم واسه اينكه حس تنهاييم بغضي به گلوم نفرسته بلند ميشم و از روي بي خيالي ميزنم زير آواز وميرم به طرف كتم ...اون رو به تنم ميكنم.گربه هم كه اونجا دراز كشيده بود با حركت من بلند ميشه فكر ميكنم شايد دنبالم بياد ولي نه اون تنبل تر از اين حرف هاست و ميره يه گوشه ديگه دراز ميكشه.به طرف در ميرم كفش هام رو به پام ميكنم و بندشون رو محكم ميبندم...بعد هم از لاي در نيمه باز ميرم بيرون...........

بيرون هوا سوزش عجيبي داره.كتم رو راست وريس ميكنم ...ميرم كنار جاده زير يه درخت كوچيك ميشينم.هر چند دقيقه يكبار عابري رد ميشه.ومن چشم هايم روميدوزم بهش تا حقيقتش رو تو يه لحظه ازش بگيرم.پيرمردي با كوله پشتي سنگيني بر دوش همراه با پسر جوانش رد ميشود...چه حقيقت تلخي اين پيرمرد نميخواد بعد از سالها تجربه كوله بار تجربش رو روي دوش پسر جوونش بذاره....

كمي اونطرف تر مادري با دختر كوچكش رد مي شود...انگار اون مادر همي ي دنياش رو دخترش ميدونه و اون دختر كوچولوش هم طوري دست مادرش رو محكم گرفته كه انگار مادر رو تنها محافظ دنياي كوچيك خودش مي دونه...و اون حقيقتي بود كه از پيوند دستهاي اون ها ميشد فهميد

عابرها هر كدوم با يه حقيقتي مي اومدند و بعد هم خيلي سريع از كادر چشمام بيرون ميرفتن.

اون وسط يه نفر داره رد ميشه ...يه نفر كه نميدونم كيه ...جوري راه ميره كه انگار ميخواد دنبالش برم... هيچ حقيقتي رو نميشه ازش خوند...بلند ميشم تن خسته ام رو به زحمت از تكيه درخت رها ميكنم و آروم شروع ميكنم به راه رفتن ودنبالش ميكنم ...ولي اون داره از من دور ميشه ...قدم هام رو سريعتر ميكنم ولي اون داره دورتر ميشه انگار هر چه تند تر برم ازش دورتر ميشم نا اميد نميشم شروع ميكنم به دويدن اون جاده خاكي رو دنبال ميكنم كه ادامش از جنگل ميگذره نورآفتاب صورت رنگ پريدهام رو رها نميكنه... از لابه لاي درخت هاي جنگل دنبالم ميكنه يواش يواش دارم بهش نزديك ميشم .

اگه همين طور دنبالش كنم قبل از پل چوبي پيري كه ميگن تحمل وزن بيشتر از يه نفر رو نداره بهش ميرسم بهش ميرسم ...از جنگل هم رد ميشم من دارم به اون و اون داره به پل چوبي نزديك ميشه ..قدم هام رو سريع ميكنم.آره ديگه دارم بهش ميرسم ...دستم رو دراز ميكنم ولي اون به پل رسيده توي يه لحظه حس كردم گرفتمش ولي زير پام خالي شد ...پل شكسته و من روي پل به اون رسيدم پاهام سرد شد چرا كه ديگه هيچ وقت روي زمين قرار نميگيره...

و در حالي كه با اون به ته رود دره سقوط ميكردم بلند فرياد زدم....

سرم خيلي گيج ميره ...سرم رو تكان ميدم چشم هام آروم باز ميشه...كجام؟؟ كنج اتاق ...نگاهي به اطرافم ميكنم...تلوزيون روشنه و داره برنامه اي نشون ميده ...گربه اون كنار خوابيده ...كتم همونجايي بود كه آويزونش كرده بودم...و كفشهاي كهنه ام كنار در بود ...ولي عجيبه...چشم هام رو يك بار باز و بسته ميكنم تا اشتباه نكرده باشم...در بسته بود....

نویسنده:عارف

من جزٍ اون دسته از مجنون هایی هستم كه نيمه شب با صداي كنسرت جيرجيركها از خواب بيدار ميشم و توي شبهاي سياه تو ته ته هاي ذهن خودم دنبال يه حس قشنگ و پر از اميد ميگردم و وقتي كه هيچ روزنه اي پيدا نميكنم شب با همه تاريكيش من را فرا ميگيرد.بعد ميروم كنار پنجره تا مهتاب آسمون را فرش دل خودم بكنم كه صداي يه جغد پير كه سالهاست روي بوم خانه لانه كرده مثل هر شب دودمان اميدم رو به باد ميدهد . مثل اينكه توي اين شب تاريك دنبال آينده سياه من است.

پنجره را ميبندم تا مهتاب را در پشت پنجره هاي لكه دار و دور ازهر صداي نحسي بشنوم . و بعد هم طبق عادت ميشينم روي ميز چوبي و دست به قلم ميشم و چشمهايم را ميبندم تا توي تاريكي شب چشم دلم ودست ذهنم احساس ناتواني نكنند وبعد هر چه كه توي دلم هست روي كاغذ مي آورم....

مثل اينكه ديگر فقط دستم كار ميكند آرام آرام حركت مي كند و با هر هيجاني مي ايستد.....و سرانجام ذهنم آرام مي گيرد بعد فقط صداي تيك تاك ساعت به گوشم مي رسد......... و صداي خروسي كه با شروع صبح به اوج ميرود وبعد يواش يواش آرام ميشودچرا كه ديگر افتاب با مهرباني دست بر سرم مي كشيد.پلك هايم را باز كردم تا چهره روشنش را ببينم نگاهم به كاغذ سفيدي ميافتد كه نقشه ي فرش دلم روي آن هك شده بود!!!!!.آري مهتاب....

نویسنده:عارف

تقدیم به شما که رازگل سرخ براتون مهمه:

 این هم لینک یک گل سرخ زیبا